You are hereDelegatie juli 2012 / Donderdag 26 juli 2012

Donderdag 26 juli 2012


Politie
De eerste delegatie vanuit Sint-Truiden (eind 2012) werd al geconfronteerd met de erbarmelijke toestand in de cellen. Kleine, donkere, vochtige, naar urine-stinkende cellen waar zowel mensen in voorhechtenis als veroordeelden zitten. Normaal moeten ze naar grotere gevangenissen maar..die zitten vol en, eigenlijk heeft de familie, die elke dag eten moet brengen, liever dat ze korter bij huis zitten.
Na 10 jaar en 6 of 7 bezoeken van verschillende delegaties kunnen we vandaag de eerste vernieuwde cellen bekijken. Via de stedenband kon er immers een budget voor nieuwe cellen aangeboden worden. We worden opgewacht door de politiecommissaris en zijn onderchef. Ze bedanken ons uitgebreid en zeggen dat hun gevangenis een voorbeeld voor heel Nicaragua zal worden. Ook de pers is aanwezig. We maken kennis met de plaatselijke Jef Croughs…hij heeft er heel wat van weg.

Via een powerpoint we de plannen. 70 % is ondertussen gerealiseerd.
De bestaande cellen worden verbeterd (betere wc, meer lucht via een deur in traliewerk en een rooster) . Enkele bestaande lokalen worden omgebouwd tot nieuwe cellen. We zien in één van die lokalen al 4 stapelbedden staan. Het zijn betonnen constructies. Er is ook een cel voor max. 4 vrouwen. We proberen op het bovenste bed te geraken en …hopen voor hen dat er nog een ladderke komt. Ondertussen staren een massa ogen ons aan. De gevangenen roepen dat er buiten de deuren voor hen nog niets veranderde. Met 17 zitten ze in de laatste cel. Schrijnende toestanden.
Ik film nog even terwijl de rest van de groep al naar buiten is. Uiteindelijk merk ik dat ik nog als enige tussen de gevangenen zit. Er wordt gelachen als ik roep dat ze mij vergeten zijn. Ik lach mee. Het is op zich ook wel grappig. De bewaker opent met een grote sleutel het grote hek en ik voeg me terug bij de groep.
De politie ziet het groots. Een uitbreiding van het aantal bedden en betere condities maar ook nog een extra kantoor, een bezoekkamer, een kamer voor de bewaker, een nieuwe uitgang naar de open ruimte buiten waar de gevangenen 2x per week een uur buiten kunnen.
Deze oppervlakte werd nu in elk geval kleiner. Het geheel zal veiliger kunnen verlopen.
Na het maken van een groepsfoto met van zowat het hele korps en de delegatie worden we nog eens bedankt en nemen we afscheid. We steken de straat over en zijn bij Radio Manantial.

Radio Manantial is een coöperatieve, opgericht in 1993, die volledig ten dienste staat van de bevolking. (en niet van de leden) De radio bereikt heel wat mensen, niet alleen in het centrum maar zeker ook in de verder afgelegen delen van Nueva Guinea. Daar is het vaak nog de enige vorm van communicatie. De radio kan neutraal uitzenden omdat er geen religieuze of politieke binding is. Ze durven diepgang brengen. Er zijn alle soorten programma’s. Er wordt vooral ook veel belang gehecht aan bewustmaking. Het klimaat verandert overal in de wereld, wat hebben wij daarmee te maken? Niet alleen leren kennen maar ook actie! Ze riepen ze met veel succes op tot massale schoonmaak van de rio zapote. Ook heel wat hablatons worden via de radio ondersteund.
Zij hebben voor de stedenband een project ingediend van 4.000 euro.
Wat houdt dat in?
- financiële steun voor het maken van programma’s, die alle lagen van de bevolking aangaan, zoals gezondheid, geloof, politiek, milieu (bijv. klimaatsverandering, oproep voor georganiseerde zwerfvuilacties zoals het opkuisen van de rio Zapote en openbare plaatsen), ondersteunen van culturele acties en activiteiten van de jeugd)
- zendtijd kopen
- salarissen betalen

De jeugdraad, de RED, die ook door de stedenband wordt gesteund, heeft een goede verstandhouding met radio Manantial en krijgt elke woensdag tegen zeer gunstig tarief van 9.00 u tot 10.00 u zendtijd om hun activiteiten aan te kondigen. Zo wordt niet enkel de plaatselijke jeugd bereikt, maar ook de jeugd uit de verder afgelegen gebieden.

Wij zijn overtuigd van het nut dat deze radio heeft voor het algemene belang. Toch hebben we enkele vragen: Is het niet mogelijk om:
- via het budget dat de jeugd van de stedenband ter beschikking krijgt, meer zendtijd te kopen en langs deze weg meer acties te promoten rond milieu, cultuur, jeugd, etc. , want dit zijn eveneens thema’s waar de jeugd mee bezig is.
- in plaats van 4.000 euro te geven, dit jaar 2.000 euro en als ze ons nadien kunnen overtuigen van de meerwaarde, het jaar nadien nog 2.000 euro.

Casa de la Mujer
Als we casa de la mujer binnen stappen, hebben we al onmiddellijk een goed gevoel. Onder de overdekte ruimte is er redelijk wat volk aanwezigen, zowel (zwangere) vrouwen, als mannen en kinderen. Het is een plaats waar leven is.

Mevrouw…, die tevens schepen is bij de gemeente, geeft uitleg.

De vrouwen, die er zitten te wachten, komen op consultatie bij de gynaecoloog, die er één maal per maand aanwezig is. We hebben blijkbaar geluk want vandaag is het juist zo een dag. Normaal rekent een gynaecoloog voor een consultatie 250 cordobas aan. Hier wordt een sociaal tarief van 100 cordobas aangerekend.
Als de gynaecoloog medicijnen voorschrijft, kunnen ze deze ook onmiddellijk verkrijgen in de er aanwezige apotheek aan zeer voordelige prijzen.
Casa de la mujer wordt nog door verschillende andere organisaties gesteund, vandaar dat ze ook zeer voordelige tarieven kunnen aanrekenen.
We worden meegenomen naar een ruimte waar 9 bedden staan. Hier mogen vrouwen die van verder afgelegen gebieden komen voor de bevalling enkele dagen verblijven of als ze nog niet sterk genoeg zijn om na de bevalling naar huis te gaan. In het ziekenhuis worden ze immers na 12 of ten laatste 24 uur ontslagen, tenzij er verwikkelingen geweest zijn bij de bevalling.
Er is nog een aparte ruimte met 5 bedden voor vrouwen, die na de bevalling nog medische verzorging nodig hebben. De babyweegschaal die er staat, is heel verroest.

Elke voormiddag houdt een dokter er consultaties in een lokaaltje dat hij er zeer voordelig huurt. Zwangere vrouwen mogen er gratis op consultatie, aan andere zieken wordt het gewone tarief aangerekend.

We mogen ook even foto’s nemen in de keuken, waar zwangere vrouwen aan het vuur staan en eten klaar maken;

De grote ruimte ‘het auditorium’ wordt elke namiddag gebruikt door zwangere vrouwen, die er samen komen om ervaringen uit te wisselen, zwangerschapsoefeningen te doen of om hen voor te bereiden op te bevalling.
Er is tevens een jongerenbeweging actief, die tweemaal per week activiteiten rond gezondheidsthema’s organiseren.

Casa de Mujeres gaat een project uitschrijven voor het nicacomité. Ze denken hierbij aan het uitbaten van een cafetaria of de verkoop van babykleding, zodat ze op termijn minder afhankelijk zijn van giften en wat zelfonderhoudend kunnen werken.

Wij hopen dat ze ons snel een uitgeschreven project bezorgen en zullen dit zeker in overweging nemen. Toch even tussen haakjes dat dit idee rond zelfredzaamheid niet uit de lucht kwam vallen. De jefe die ook schepen is, is tevens lid van de gerencia en…we hadden het tijdens onze vergadering uitgebreid over het feit dat we het een beetje beu zijn om maar steeds geld te blijven geven zonder dat de projecten ooit zelf geld opbrengen. Ze had blijkbaar goed geluisterd.
We moeten zeker nog met enkele mensen spreken om een beetje een zicht te krijgen op de andere geldbronnen.

Kunst met jongeren:

Een van de nieuwe projecten binnen de werking van de Red, de jeugdraad, zijn schilderworkshops. Een plaatselijke kunstenares/leerkracht werd onder de arm genomen om een groep jongeren een 3 maanden-durende opleiding te geven. Uit heel wat kandidaten werden, op basis van motivatie en 2 tekeningen, 24 jongeren uitgekozen.
Ze volgen wekelijks de cursus in het atelier van de kunstenares.
We maken kennis met een enthousiaste leerkracht en groep van jongeren. We krijgen heel leuke schilderijen te zien. Tof om weten is dat als je een houten kader maakt en daar dikker papier over spant….je na het vernissen van je schilderij geen verschil ziet met echte maar veel duurdere tekendoek.
De schilderijen hebben wel nog een laag vernis nodig…maar dat heeft alles hier in Nueva Guinea wel nodig. Als je niet vernist of niet kan plastificeren, tja…dan zal je werkje niet zo heel lang standhouden vrees ik.
We hebben wel een goed gevoel bij dit (deel)project. De aanwezigen hopen dat ze nog zeker een maand extra les kunnen volgen. Ze zien zichzelf ook al wel als artiest door het leven gaan.

Register Civil
Een nieuw project dat via de Vlaamse Convenant wordt gesteund is de digitalisering van het bevolkingsregister.
Hiervoor rijden we met Dennis mee richting alcaldía. Tussen 1974 en 2009 werden alle nieuwe inschrijvingen (of huwelijken, overlijdens,…) in grote boeken bijgehouden. Die staan allemaal mooi in grote rekken. Je moet je hierbij nu ook even voor de geest halen dat we hier in het tropisch vochtige deel van Nicaragua zitten wat wil zeggen dat al deze boeken ondertussen heel erg hebben geleden onder deze omstandigheden. Vanaf 2009 gebeurt elke inschrijving digitaal. Er zijn er tussen de 2000 en 3000 per jaar. Niet alleen nieuw geborenen maar ook mensen die hier komen wonen of zich nu pas laten registreren.

Binnen het Vlaamse plan is er een budget voorzien om alle gegevens voor 2009 te digitaliseren. Eén van de universiteiten zal hierbij helpen. Er werd even gewacht omdat er vorige week een nieuw soort formulier door de overheid werd uitgewerkt. Ze integreren dit nu in het geheel.
Tot op heden werden er nog geen gegevens ingetikt maar…daar kan nu snel verandering in komen. Het gaat over 106.000 inschrijvingen. Een hels werk als je het mij vraagt. Daar heb je volk en computers voor nodig.
En zeggen dat ze alle gegevens in Managua ook al hebben maar…dat Managua dat niet terug vrijgeeft aan de gemeentes in kwestie.
Managua zegt ook dat er maar 80.000 ingeschrevenen zijn terwijl het er zeker 120.000 zouden zijn. Waarom ze over deze cijfers liegen….er zou wel eens een link richting verkiezingsfraude kunnen liggen…dus ..vale la pena, het loont de moeite om deze digitalisering door te voeren.
Succes!

Los Angeles
In de namiddag zijn we dan eens buiten Nueva Guinea centrum gegaan. We reden met de jeep van de stad en de burgemeester Dennis als chauffeur naar de kolonie Los Angeles op 20 min rijden waar Apolinar ons stond op te wachten.
Je kreeg een mooi zicht op het regenwoud en hoe dit gekapt wordt voor de veeteelt.
De omgeving is heel groen en je vraagt je af waarom de mensen op zo een afstand gaan wonen en zich steeds over een halfverharde weg moeten verplaatsen. We bekeken hier de hellingen rond de rivier die opnieuw beplant zijn om erosie en de beesten weg te houden. Hier groeien volop koffie robusta, limoen, gember, kaneel, appelsien en cacao.
Tot slot maakten we een wandeling door een stukje tropische regenwoud in wording. Hier wil men een pad aanleggen en een uitzichttoren plaatsen voor ecotoerisme. Het pad was op sommige plaatsen juist gekapt met de machete en redelijk modderig. Je kreeg een goed overzicht van het regenwoud, de planten, bomen en bloemen. Als verfrissing kregen we zoete limoen en een verse kokosnoot om te drinken.
Han; Hilde, Annemie

Ps morgen zaterdag staat een daguitstap naar Jolaina op het schema. Ja….daar ging de delegatie vorig jaar ook naartoe. Eens zien hoe ver wij geraken ;-)

Ik hoop dat het ons ’s avonds nog lukt om een verslag te tikken.
Vandaag was weer een zeer gevulde dag.

We blijven steeds een dag achter verdorie.
Ik zoek nog enkele foto’s en verstuur.
Groet, Hilde