You are hereDelegatie juli 2012 / Vrijdag 27 juli 2012

Vrijdag 27 juli 2012


Han en Hilde vertrekken om half acht al richting emJAC. De leerkrachten van de lagere school hadden ons graag ook op bezoek gehad. Als we de school binnenwandelen heeft één klas dansles. De leerkracht van het eerste leerjaar maakte samen met de leerlingen een emmer Pinol, Pinolillo. We krijgen dadelijk een beker aangeboden. Maïs, suiker en cacao.
We vervolgen onze weg langs de andere klassen en ontdekken met Elba een stukje montañita Ze laten hier de tropische bomen gewoon hun gang gaan.
We moeten onze tocht onderbreken omdat we om 8u30 in de casa de la juventud worden verwacht. Annemie komt even later ook aan. Ze zit al helemaal in Nicahora-time.

Project Jongeren (Federaal plan): - Niquipo, RED (jeugdraad), en CAMAJ (jeugdhuis)
Een aantal bekenden zitten ons op te wachten in het jeugdhuis aan de pista. Maar naast de bekenden (Lester en Nelson) zitten er heel wat meer onbekenden.
Aura is op vorming in Managua. Marlon werd in Washington uitgenodigd. Ze worden regelmatig uitgenodigd op conferenties om de ervaring die ze mede via Niquipo in de loop der jaren konden opdoen.
Iedereen wordt voorgesteld. 2 oude Niquipos (Lester en Nelson), 6 of 7 nieuwe Niquipos die vorige week via een bezoek aan twee scholen werden uitgenodigd. Verder zijn er nog Alvaro van de red, 2 jeugdwerkers (knutsel- en dansspecialist) Mauricio, Elba en Denis.

Lester en Nelson stellen de werking van de Niquipos voor. De activiteiten op de speelpleinen waar ze in de beginjaren van de stedenband mee startten gaan in principe nog altijd door maar…als het te fel regent, als er te weinig begeleiders zijn, als er geen andere activiteit is, als er transport is, als de muziekinstallatie in orde is….dan passen ze.
De Niquipos zijn vooral geïntegreerd in de hele jeugdwerking die zowel via de stedenband als Voz joven, als het gemeentebestuur ondersteunt wordt. Het lijkt één grote werking waar ondertussen 4 jongeren tewerkgesteld zijn. De verschillende werkingen lopen door elkaar, iets wat op zich geen probleem is…als het maar allemaal loopt.
Zo zijn ze heel actief tijdens het Festival de lectura, de week van het kind, de sensibilisering rond milieu in de secundaire scholen, de kuis van de rio zapote… Eén voor één activiteiten die jaarlijks terugkomen.
Verder zijn er de sensibiliseringsacties rond milieu, recyclage, klimaatsveranderingen, gender….via educatieve filmpjes en gesprek, de wekelijkse uitzending via Radio Manantial (ineens ook overgenomen door een andere radio)
Ze blijven ook nieuwe leden zoeken.

Casa municipal de adolecencia y juventud is het jeugdhuis op zich. Hier is een kantoor waar de 4 en soms nog meerdere jongeren werken. Voor de rest is er een beperkte ruimt waar geknutseld, gedanst en vergaderd kan worden. Voor grotere activiteiten wordt er uitgeweken naar het Centraal park (sportwedstrijden, dans, vieringen….)
We zien een mooie verzameling knutselwerken. Eén voor één gemaakt van afval. Pure recyclage. Kettingen van kralen uit papier, een bloem en zelfs een heuse stoel van petflessen.
We krijgen ook een heuse demonstratie van de zeefdrukmachine waarmee twee weken geleden nog T-shirts werden bedrukt voor de 70 deelnemers aan het jongerenkamp.

Tijdens dit kamp werden de resultaten van ‘la política’ voor de eerste keer voorgesteld aan de jongeren. Het is een groots onderzoek bij 140 jongeren in7 comunidades of dorpen rond de levenskwaliteit: gezondheid, sport, onderwijs en cultuur waarbij Milieu en gender de transversale thema’s zijn. Lester werd hier enkele maanden voor aangeworven.
Er kwamen zeer zinvolle dingen uit de interviews. Jongeren kunnen een vertrouwensband opbouwen. Elke comunidad is verschillend. Er werd heel goed geluisterd naar de vragen en problemen en tips van al die jongeren.
Ze hopen een goed en nuttig document te kunnen neerleggen.

Elba vroeg nog even of jongeren ook nadenken of stilstaan bij de echte toekomst, de iets verdere toekomst, de toekomst die ze voor hun kinderen willen. Of gaat het vooral over….we willen NU dit en dat…zonder rekening te houden met het feit of dit nu vooral hun leven of de toekomst van iedereen tot nut kan dienen. Wat zijn de echte noden?
(oeps het wordt laat en ik begin moe te worden ;-)

Denis antwoordt hierop dat bij een ander onderzoek bij de bevolking naar voor kwam dat 40 % van de bevolking vooral ‘jobs’ wil.
De maatschappij verandert zo snel. Wie had 20 jaar geleden kunnen denken waar NG nu staat.
Er zijn nu te weinig jobs, goede jobs of….hebben jongeren verkeerde diploma’s of is er geen goede databank?
Er is nood aan vakmensen met diploma’s. Wil dit zeggen dat er beter in technische scholen geïnvesteerd moet worden? We willen ook geen honderd kapsters en metsers..dus er moet variatie komen…
Enfin, het gesprek werd zalig filosofisch…ik ga het jullie verder besparen.

RED – Alvaro Amodor (tesorero) neemt het woord voor de Red. Hij heeft het over de algemene vergadering, de leden van het bestuur en de afgevaardigden uit 9 comunidades. Ze proberen jongeren uit heel Nueva Guinea te betrekken via vormingen en vergaderingen in de vaak afgelegen deelgemeentes.
De radioprogramma’s elke woensdag tussen 9 en 10u zijn daarbij een grote hulp. Het programma noemt ‘click juvenil’ …met een muisklik open je een nieuwe wereld. Zowel interviews als aankondiging van activiteiten komen aan bod. Vooral de jongeren in de verderaf gelegen dorpen worden zo ook bereikt. Hier in het centrum merken we zelf ook meer en meer dat bij jongeren de gsm met muziek de radio vervangt;

Via de red worden de grotere campamentos, weekends georganiseerd.
Ook de schilderworkshops die we eerder deze week mochten bezoeken lopen via de red.

Morgen gaan enkelen van hen met ons mee naar Yolaina, één van de comunidades waar de red ook de plaatselijke jongeren betrekt.

Algemeen gevoel is wel ok. Het jeugdhuis werkt. Of ze nu Niquipo, red of casa noemen..het geheel is in elk geval een zeer grote verbetering dan 10 jaar geleden. Er wordt naar de jeugd geluisterd en er worden heel wat activiteiten aangeboden. Heel vaak voor de fun..maar via de fun wordt er systematisch ook geprobeerd om de nicajongeren bewust te maken van wat de wereld nodig heeft om te overleven. Of ze alle activiteiten volgens plan hebben uitgevoerd werd niet gecontroleerd…als je dat al kan controleren.

Het bezoek aan de Mercado Campesino, dat wekelijks op donderdag plaatsvindt in de buurt van het gemeentehuis, mag uiteraard niet ontbreken.
In vergelijking met drie jaar geleden is het aantal tenten (gesponsord vanuit Sint-Truiden) uitgebreid en het aanbod van vruchten, koffie, zelfgemaakte koeken, refresco,.. toegenomen.
De president geeft wat uitleg over de producten en de aanwezige families. Inmiddels zijn er al 13 families, die gebruik maken van het systeem van de Mercado Campesino. Door het succes zijn er steeds meer families die willen instappen in dit project. Goed om weten is ook dat er ondertussen verschillende families uit Los Angeles aanwezig zijn. Ze verkopen dan de opbrengst van de aanplantingen die we jaren ervoor via het boslandbouwproject ondersteunden.

Er zijn veel kooplustigen en er is vooral belangstelling voor de eetstandjes
Traditiegetrouw krijgen ook wij elk een grote zak met zelf geproduceerde boerenproducten: zoete bananen, koffie, chocolade, gebakken banaan, koekjes, …

Xisto, één van de schepenen die enkele jaren geleden in Sint-Truiden was, zit te eten op de mercado. Hij ziet dat we zwaar beladen zijn en geeft ons een lift tot bij het hotel en daarna

Naar het huis van Angel.

Hij is werkzaam bij Aprosapang, de organisatie waar Bernabé werkte. Hij nodigde ons uit bij zijn thuis. Zijn zoon is jarig, maar echt gelukkig is hij niet. Het huis is nog zeer basic te noemen. Het is gebouwd van steen, maar de vloer is nog steeds

aangestampte aarde. Er is wel al een koelkast aanwezig en een televisie. Dit laatste hebben we ook kunnen ondervinden tijdens het eten. We worden getrakteerd op een verse kippensoep met maïsballetjes en een DVD van een Colombiaanse drugskoerier die zich heeft bekeerd tot preker.

Hilde test de ecologische WC en zag dat het goed was. Dit toilet werd iets anders aangelegd dan normaal gebeurd, nl. alles wat dieper gegraven.

Luz en la Selva – asamblea general (algemene vergadering)
ENKEL VOOR GEVORDERDEN ;-)
Aanwezig: Gerd, Roberto, Elba, Daniel, Angel, Virgenza, Abel, Marlene, Melania, Annemie, Hilde, Mauricio, Santos, Adolfo.

Agendapunten:
- verdeling taken tss Luz en la Selva en de gemeente
- projecten van het fondo civil
- versterking groep
- reciprocidad
1. Binnen stedenband zijn er 4 grote taken:
- administratie (documenten, geldstroom)
- uitvoering
- opvolging (fiscalia)
- gestión – uitbreiding , nieuwe stedenbanden, partners …

Het is nu zo dat na de perikelen met Asohdeng zowel de uitvoering van de projecten als de administratie in de handen van de gemeente liggen. Dit lijkt om problemen vragen.
LS zou dit dan ook graag gescheiden zien. Via de controle van de fiscalia en zelfs via Mauricio is een voldoende opvolging moeilijk. De bureaucratie van de gemeente werkt ook niet motiverend.
Als LelS een eigen juridische structuur heeft willen ze hiervoor graag terug voldoende personeel. Dit kan dan gericht geselecteerd worden en moet niet meer afhangen van de politieke beslissingen (en postjes) binnen het gemeentebestuur.

Voorstel: alcaldia uitvoerend, Luz en la selva: administratie
Controle door beide partijen en ook het beheren van het geld.

Cruciale vraag hierbij is of Luz en la Selva hier voldoende body voor heeft.

Ze geven toe dat ze zichzelf hiervoor zeker nog moeten versterken. Tienen que ponerse mas las pilas!
De uitvlucht dat alles nog zo nieuw is pikken we niet langer.
Het voorstel van Gerd om snel eens langere tijd samen te zitten en duidelijk te stellen waar de stedenbandwerking voor staat lijkt ons zeer zinvol. Er zijn nu allemaal nieuwe mensen (weliswaar vertegenwoordigers van de civiele groepen) die echt niet mee zijn met het verhaal. De leden weten niet eens met welke projecten we bezig zijn.

Hilde oppert meerdere malen dat …als alle structuren (commissies ) zouden werken zoals op papier staat dat ze dan al veel verder zouden staan.

Al burgers hebben we natuurlijk alle respect voor de burgers van hier die al dit werk ook in hun vrije tijd en tot nut van het algemeen moeten doen. Lang niet iedereen denkt zo…niet hier en niet in Sint-Truiden.
In augustus wordt een nieuwe directiva gekozen. Doe dit heel bewust. Vorm mensen op voorhand.

Projecten fondo civil: -
- deze projecten kunnen door LelS, administratie en uitvoering met mogelijk oogje in het zeil houden door de gemeente.
- er zijn nu : -mercado campesino , becas, 2x pipitos, casa de mujer…
- hoe gaan we hiermee verder?

Er komen verschillende reacties rond de verschillende projectvoorstellen, voor- en nadelen, extra toelichtingen rond andere donadores, linken enz…

Uiteindelijk komen we op het cruciale punt
- de stedenband eist vanaf het begin duurzame projecten voor een grote doelgroep
- het nicacomité vraagt al 3 jaar om een caritatief project (om beter te kunnen verkopen in België)
! We moeten hier goed over nadenken!
In België leeft nog altijd het beeld van de zielige, arme zuiderling die onze hulp nodig heeft. Hoe triester de beelden, hoe meer we geven… en mits een gift kunnen we dan ons geweten sussen . Willen we onze partner zo aan onze vrienden voorstellen? Zwak, arm….?
Of laten we hun kracht zien en de oorzaken waarom ze arm zijn? Hoe kunnen we mekaar als gelijken behandelen? Zijn we gelijken? Nicaragua is echt wel arm. Maar ook in België zijn er steeds meer armen . Hoe kunnen we de kloof dichten?
Dit is een hele weg van educatie waarin we aan het gaan zijn….als we nu toch terug zwak laten zien zetten we stappen terug.
In Nicaragua heerst al decenia lang het DAME –principe…. Geef me, geef me, geef me…en na u komen de volgende weldoeners wel weer langs.
Willen we dit blijven aanmoedigen? Is dit ontwikkelingssamenwerking? Brengen we via korte termijn of caritatieve projecten echte ontwikkeling of durven we samen naar de echte toekomst kijken. Wat is er nu nodig om binnen 20 jaar nog te kunnen leven?

Ook hier gaan we de filosofische toer op. Er is niets tegen caritatieve organisaties….maar moet de stedenband een zoveelste worden of kan die een verschil maken. Het gesprek is verhelderend maar ik merk dat de helft van het gezelschap niet mee is. Dit is zo anders denken dan we (in N en Z) al zo lang gewoon zijn. We hebben nog een weg te gaan maar mogen onszelf onderweg ook niet verliezen.

Wat kunnen we via educatie samen bereiken?
Zijn becas duurzaam? Mits de nodige criteria zeker wel.

Tot hier de samenkomst met de AV van Luz en la Selva. We zouden nog dagen samen kunnen zitten. Voor ons lukt dit niet. Voor vrijwilligers hier is het ook een hele opdracht maar…als we duurzaam verder willen werken zullen we daar in beide steden moeten durven over nadenken .

Conclusie: -we zouden toch heel graag snel een project krijgen. De eerste selectie moet in NG gemaakt worden. Vanuit België kunnen we een plaatselijk project gewoon niet inschatten maar we willen wel graag mee nadenken.

Na de vergadering van Luz en la Selva die duurde tot 18u15 moeten we ons haasten naar Parc Vivero omdat hier de toneelvoorstelling plaatsvindt van de 5de jaars van emJAC die gepland staat om 18u.
Om 19u begint de voorstelling “Bodas de sangre” - “Bloedhuwelijk” die is in elkaar gestoken door enkele l8 jarige Duitsers die één jaar lang in emJAC lesgeven. De leerlingen brengen een zeer overtuigende voorstelling voor een 150tal toehoorders.
Toneelvoorstellingen zijn echt iets nieuw hier in Nueva Guinea. Het behoort (voorlopig nog) niet de cultuur hier

.