You are hereDelegatie juli 2012 / Zaterdag 28 juli 2012

Zaterdag 28 juli 2012


Afspraak om 7u. Alle drie staan we klaar, maar waar is de rest? Na een hele poos wachten, vertrekken we dan toch met een groep van 8 jongeren, Abel, Mauricio en Apolinar naar de Cordillera de Yolaina. Annemie neemt stevig plaats in de bak terwijl Hilde en Han het comfort van de achterbank opzoeken. Onderweg stoppen we even aan een grote stortplaats die is aangelegd om in de toekomst organisch materiaal te storten. De mensen in Nueva Guinea moeten wel nog uitgelegd worden dat ze hun groen afval dan zullen moeten sorteren en over het gebruiken van het compost achteraf is ook nog niet nagedacht.

Aan de voet van de helling start onze tocht door de velden naar boven. In het begin is dit met het nodige geploeter door de modder, maar hogerop gaat het al beter. We lopen door velden waar koeien grazen. Van tropisch regenwoud is hier al lang geen sprake meer. We wandelen langs verschillende beekjes en een mooi watervalletje. De boeren, enkele boerinnen en een groep jongeren uit de omgeving (vooral Las Torres) staan ons op te wachten met hun paarden. Hilde en Annemie merken al snel dat het op zo’n paard toch makkelijker naar boven gaat en je minder snel rood wordt. Op de top van de berg heb je een heel mooi zicht op de rest van de heuvelrug en de ruime omgeving.

We vervolgen onze tocht naar een nabij gelegen boerderij waar we met boeren uit de regio vergaderen. We zijn net op tijd binnen als een tropische regenbui die de omgeving in een modderpoel verandert.
Apolinar en Mauricio geven uitleg aan de plaatselijke boeren over de mogelijkheden om hier samen met de stedenband een herbebossingsproject op te starten zoals we in Los Angeles deden. Een boslandbouwproject waarbij op een andere wijze aan landbouw gedaan wordt, vanuit een duurzame visie. Voor deze boeren is dit de eerste keer dat ze samenkomen en slechts een 2-tal geeft de indruk echt te luisteren naar wat er gezegd wordt.
Is het dit wat hier een capacitación, een vorming wordt genoemd? Het gebied Cordillera de Jolaina gaat tot een hoogte van 600m en is zeer belangrijk voor de waterhuishouding. Hier ontspringen immers zeer veel beekjes die de lager gelegen rivieren voeden.
Apolinar heeft het over de milieuwetten (nvdr: die niemand respecteert of die nooit beboet worden), locale economie (vult een veeboer natuurlijk anders in dat een bonenboer), transporteren of zelfs het bottelen van het water in plastic flessen…Een project rond boslandbouw werd kort uitgelegd maar volgens ons zijn hier nog verschillende vormingen voor nodig, vormingen die niet de boeren echt bereiken bedoelen we dan. La Esperanzita heeft hier gelukkig massa’s ervaring mee. Boeren wonen hier in erg afgelegen fincas. Het is al een heel werk om ze allemaal te verwittigen. Gelukkig hebben Claro en Movistar hun werk hier goed gedaan. Cynisch bedoeld dedjie, 't is gewoon niet te geloven wat die hier te bakken maken. Iedereen loopt met een gsm rond. Elke dag komen er verschillende berichtjes binnen die je het paradijs beloven bij de volgende oplading van je kaart. Dit tussendoor.
Na de uitleg krijgt iedereen een maaltijd aangeboden van kip en juca.

We vervolgen ons weg terug naar beneden waarna we na een snelle terugrit en een stevige regenbui waardoor Annemie goed nat is naar het hotel waar we om 15u terug aankomen.
Iedereen verfrist zich nog even en na een goede maaltijd wordt er verder gewerkt aan de verslagen.

Hilde en Annemie wandelen nog naar de kleine finca van de ouders van Elba. Daar komt vandaag de hele familie bij mekaar voor de 15de verjaardag van één van de kleinkinderen.