You are hereDelegatie juli 2012 / Maandag 30 juli 2012

Maandag 30 juli 2012


Hola tod@s,

even een kort verslagje van vandaag, maandag, onze laatste dag in Nueva Guinea.
Ik geniet zo lang ik kan ...tikkend in het restaurant van het hotel, terwijl Annemie en Han al lang naar hun kamer zijn. Ik heb altijd wat tijd nodig om afscheid te nemen van dit moddergat ;-)

Volgens schema werden we om 9u in de alcaldia verwacht voor een onderhoud met Denis (burgemeester), Marcio (secretaris) en enkele schepenen pero.... het was veel te druk in het gemeentehuis.
We waren getuigen van de lange wachtrijen aan het loket van de aangiftes van geboortes. Als ik me niet vergis zijn er jaarlijks een 3000 nieuwe inschrijvingen, niet alleen van geboortes maar ook van kinderen of volwassenen die tot op heden nog niet geregistreerd waren.

We bleven even rondhangen rond het gemeentehuis. Er is een heus controlesysteem (aanwezigheid) met vingerafdruk. Das iets anders dan die badgekes in Sint-Truiden.
Het zag ernaar uit dat de ontmoeting niet ging lukken en we maakten van de gelegenheid gebruik om Aura op te zoeken in de Casa de la adolesencia y juventud.
We hadden ze tot op heden nog niet gezien. Ik had zaterdag via facebook contact gezocht maar kreeg nog geen antwoord;
Het was een vlot weerzien. Aura vertelde openhartig en eerlijk. Ze was enkele weken geleden op uitwisseling in Peru (zuid-zuid-uitwisseling) We kennen Aura al een jaar of 6 denk ik. Ze was één van de eerste Niquipojongeren en sinds 2jaar is ze de jeugdambtenaar hier in NG.
Wat startte met de stedenband groeide ondertussen uit tot een heuse jeugdwerking met extra middelen via Japan, Voz Joven. Ook de gemeente doet een aardige duit in het zakje. Eindelijk krijgt de jeugd de aandacht die ze verdient.

Ik heb het met Aura ook over het project 'ARt-ECO' dat Djapo volgend schooljaar zal opzetten tss 2 lagere scholen van Sint-Truiden en 2 uit Nueva Guinea.
Alles start met een kunstwerk uit het zuiden. De twee scholen in Sint-Truiden zijn er al. Emjac is één van de twee scholen hier in Nueva Guinea. Een vrouwelijke schilderes hebben we al gevonden. Nu nog op zoek naar een tweede kunstenaar. We nemen contact met Lester, een jonge zanger uit Nueva Guinea. 's avonds maak ik kennis met hem tijdens het afscheidsmoment in de vivero (de plaats waar in de toekomst heel wat activiteiten zullen doorgaan )

Ik blijf nog wat charlaren met Aura. Doeme, waarom is de tijd hier altijd te kort. Het moment dat je mensen rustig alleen kan treffen kan een gesprek zoveel dieper gaan. Annemie en Han wandelen ondertussen een beetje rond. Het is moeilijk om alles voortdurend te vertalen terwijl je dan ook verondersteld wordt van te volgen en te antwoorden. Uit respect voor hen en voor de mensen van het 'comisaria de la mujer y niñez' ronden we ons gesprek af en steken we de straat over.

De vrouwen van het commissariaat geven ons de nodige uitleg rond de werking van het huis waar vrouwen terecht kunnen na huiselijk geweld, seksuele intimidatie, seksueel misbruik van minderjarigen enz. Er is pas een nieuwe wet die de vrouw in het algemeen een goede bescherming biedt. Zelfs als je man je voortdurend 'cara de vaqeura' noemt kan je al een klacht indienen. Er is best wel wat huiselijk geweld hier in Nicaragua. En heel vaak ook seksueel misbruik van minderjarigen. Het is goed dat dit commissariaat een eigen locatie kreeg. Het is wel afhankelijk van de politie en enkele medewerkers zijn ook politievrouwen maar toch... De werking zit goed in mekaar. Vraag blijft toch....of de meest mishandelde vrouwen de toch wel grote stap naar hier zetten. Hier heeft echt wel iedereen je gezien als je binnen wil stappen. De stap is sowieso groot...heel wat vrouwen zijn afhankelijk van hun man en stappen in het onbekende.

Na het commissariaat eten we nog een hapje in een locale comedor. Annemie heeft zich langzaam maar zeker ook aan het Rio Zapote-water aangepast en drinkt met ons een refresco van vers fruit, suiker en plaatselijk water.

Om14u afspraak met de gerencia. Ook Denis is de hele tijd aanwezig en verontschuldigt zich voor vanmorgen. Hij heeft best wel weer veel tijd in ons bezoek gestoken. Chapeau toch wel. Morgen neemt hij ons ook met de grote gemeenteauto meer naar Managua.

3 uur lang overlopen we de laatste vragen, opmerkingen, geven we schouderklopjes, delen we bekommernissen, geven we mekaar tips ....het geeft een goed gevoel. Er wordt heel respectvol naar mekaar geluisterd. Als ze nu ook nog alles gaan doen dan zitten we ook voor de volgende 3 jaar weer goed!

Voila, na deze laatste reunión vertrekken we voor de laatste keer richting Parque vivero. Deze keer voor het afscheidsfeestje. Enkele jongeren brengen een dans en er zijn de gebruikelijke speechen....maar ze zijn kort. Ze hebben ondertussen door dat we niet houden van herhalingen. ;-)
Daniel, Aura, Omar en Denis danken ons.
We nemen een laatste foto, nemen stoffen boodschappentas in ontvangst en rijden in de auto van Denis (met Mauricio, Elba, Gerd en Marlene) via la montañita richting hotel.
We passeren daarbij het huis van Jairo en ik vraag om even te stoppen. Ik zag Jairo 2x in een flits en sprak Virgenza 2x na een vergadering. Ze vinden het jammer dat er altijd te weinig tijd is voor gezellig wat bijpraten. Ze hebben een punt.

Bueno, ondertussen is het weer veel te laat geworden. Ik hoop dat ik morgenvroeg (worden om 4u opgepikt) wat kan slapen in de auto.
Om 10 u worden we bij de organisatie Iniyambia verwacht. Julio uit Santo Tomas regelde voor ons een bezoek aan deze opvang voor jonge prostituees. Ik bezocht het nog nooit en ben best wel nieuwsgierig.
Na dit bezoek passeren we langs de zus van Elba in Managua. We mogen daar onze grote bagage achterlaten en rijden dan met de bus richting Granada. Vanaf morgenavond zijn we toeristen...alhoewel....we hebben nog wel wat te verwerken denk ik....en dan alles thuis vertellen.

Ik stop ermee, ik lees niet na, ik zet geen foto's, ik ga mijn valies pakken en probeer daarbij Annemie niet wakker te maken. Mijn dikke modderschoenen neem ik deze keer niet meer mee naar huis. Het enige moment dat ik die aandoe is als ik hier ben. Dus...als Elba ze nu heel mooi afwast en wegzet ...en de ijzeren klemmetjes zijn dan tegen volgend bezoek niet helemaal doorgeroest ...dan doe ik ze terug aan...;-) en anders mogen anderen ze met veel plezier gebruiken.

Tot hier, tot de volgende
apreton