You are hereDelegatie juli 2012 / Dinsdag 31 juli 2012

Dinsdag 31 juli 2012


Na een korte nacht (3 uur slaap) zijn we om 4 uur ’s morgens klaar om tegen 4.45 uur opgepikt te worden door Mauricio, Denis en zijn chauffeur.

De rit gaat vlot vooruit met de nieuwe stadswagen. Denis stapt na 1,5 uur uit in een stadje, waar hij verwacht wordt op een asamblea.

Onderweg stoppen we in San Benito (of zoiets) voor een ontbijt.

In Managua aangekomen, brengen we onze grote koffers naar de zus van Elba, die er een paar dagen mag op passen.

Mauricio maakt van de gelegenheid gebruik om eventjes snel naar de Honda garage te gaan om de nieuwe moto van Luz en la Selva te gaan betalen. Wat snel zou worden, wordt toch gauw meer dan een uur.
Alles wordt netjes afgehandeld en de verkoper van de Honda garage is zo vriendelijk om ons te brengen naar Inhijambia ‘Mujer luchadora’ het project met de straatkinderen, dat ook gesteund wordt door jongeren van Mol.

De directrice leidt ons rond in het gebouw. Er zijn enkele kleine slaapzaaltjes, waar in totaal 10 meisjes worden opgevangen, die vroeger op straat leefden. Zij hebben geen thuis meer en mogen daar verblijven tot ze op eigen benen kunnen staan.
In een ander zaaltje zijn kinderen aan het knutselen. Er staan ware kunstwerkjes van gerecycleerd materiaal. Even verder horen we de muziek volop uit de muziekinstallatie komen. Jonge meisjes voeren er enkele dansjes op onder het keurende oog van een dansmonitor.
Mevrouw de directrice roept ons en neemt ons mee naar de voorkant van het gebouw waar een jonge gast met zijn gitaar liedjes inoefent met een 13-tal meisjes.
Ook hier worden we getrakteerd op enkele leuke liedjes, door hen gezongen. Er is duidelijk talent aanwezig.
Naast de 10 meisjes die permanent in dit gebouw verblijven, kunnen hier nog 50 andere meisjes terecht. Zij kunnen ’s nachts nog naar huis of naar familie maar komen ’s morgens naar hier. De meisjes worden hier in feite opgevoed, zoals dat in een gezin zou moeten gebeuren. Ze moeten om beurten helpen bij het eten klaar maken, poetsen, wassen, … Ze volgen in de voormiddag een aantal werkwinkels, leren hun lessen, krijgen een uniform en volgen in de namiddag school. Ze worden ook gevolgd op school. Ze worden als het ware klaar gemaakt voor een leven in de maatschappij. Iets waar ze voorheen als ze op straat leefden, alleen maar van zouden kunnen dromen.
In het bureau van de directrice krijgen we vervolgens een powerpointvoorstelling over de werking van deze hele organisatie. Ze heeft het over verschillende stappen. Van opzoeken en eerste verzorging op straat tot zelfstandig wonen.
We staan allen versteld. Het gaat hier duidelijk over een goed georganiseerde en gestructureerde werking.

Het enthousiasme van de stichtster werkt onroerend en tegelijk ook aanstekelijk. Hier zie je concrete resultaten. Eén van de meisjes had een jobke als ballenraapster bij rijkere Nicaraguanen en op een dag ontdekt men dat ze ook tennistalent heeft. Ondertussen werd ze al kampioen en speelt ze volgende week een tornooi in Costa Rica. Heel wat andere meisjes die ook via dit centrum werden opgevangen zijn hier nu zelf promotor. Ervaringsdeskundigen noemen we dat in België.

In de namiddag nemen we afscheid van Mauricio, die de bus naar Nueva Guinea neemt. Mauricio heeft de voorbije dagen goed voor ons gezorgd. Dat mag zeker gezegd worden.

Wij vervolgen onze reis naar Granada, waar we 2 dagen zullen verblijven.
Als we in het busstation aankomen, staat onze minibus klaar om te vertrekken. Hup, erin en weg zijn we.
Hotel El Club in Granada bevalt ons onmiddellijk. Het is een klein bescheiden, maar rustig koloniaal hotelletje met een piepklein zwembad. Dat is dan ook het eerste wat we doen. Een verfrissende duik nemen. Maar goed ook, want na 20 minuten betrekt het en een kleine storm raast over Granada. Regen, regen en nog eens regen.
Pas na zessen wordt het droog en kunnen we op verkenning. We maken gebruik van een plannetje en …de gps op de gsm van Han. Toch wel leuk om te weten waar je je bevindt. Lang leve de technologie. Ook hier in Nicaragua.
Het wordt een ware zoektocht in het donker. Han denkt dat hij weet waar de toeristische dienst is, maar na een paar rondjes, geven we het op.
Dan maar een restaurantje zoeken. Zelfs dat is niet zo simpel. Hilde wil graag de Nicaraguaanse sfeer blijven opsnuiven of iets speciaals…zoals eten in ‘el tercer ojo’…’het derde oog’, lekker psychedelisch. We houden het wat Westers in een restaurantje op ene boulevard.
Uiteindelijk eten we buiten op een terras en genieten we van het toch nog drukke buitenleven. Er zijn enkele jongentjes die ons op enkele minuten tijd zelfgemaakte krekels en bloemen van palmbladeren aanbieden. Hier kunnen we niet aan weerstaan. We kopen er elk eentje. Verder volgen we het verhaal van twee reggaejongeren aan een andere tafel en we zien een Amerikaans gezin hun overschot aan eten gewoon mee naar huis nemen, terwijl er straatkinderen aan hun tafel staan, die waarschijnlijk nog niets gegeten hebben.
Gelukkig hebben wij ons eten ook niet opgekregen en krijgen ze van ons wat te eten.

We pikken nog een live Music optreden mee in een kleine bar. 3 Nicaraguaanse mannen met gitaar en enkele andere instrumenten geven er het beste van zichzelf. Heel mooi en ontroerend.