You are hereDelegatie juli 2012 / Woensdag 1 augustus 2012

Woensdag 1 augustus 2012


Onze eerste nacht met 3 op een triple kamer valt best mee en we worden wakker met een lekker warm zonnetje op ons terrasraam.

Eerst even de markt in Granada bezoeken en dan richting Masaya met de bedoeling eerst naar de markt en dan naar de Laguna de Apoyo te gaan.

Cambio del programa: -en vertrekt ineens een rammelbusje naar Laguna de Apoyo…we denken even na, de begeleider en enkele vrouwen in het busje zien ons twijfelen…het busje rijdt al weg, snel overleg en …si, espera…wacht we gaan mee.
In het busje vragen we aan de inzittenden naar meer details. Dit busje stopt inderdaad ergens in de buurt van de laguna. We maken een fantastische hollewegenrit mee. Dit is duidelijk het plaatselijk vervoer. Op regelmatige basis stappen mensen in en uit.
Op het einde van de rit zeggen ze dat we best een meisje volgen dat naar het colegio gaat. Dat doen we. We lopen duidelijk op een traject waar echt wel geen gewone toeristen lopen maar…dat is dan juist het leuke aan zo een uitstap. Het meisje vertelt dat ze een Engels lied moet leren en ze vraagt om het te vertalen. Na een kilometer stapt ze het college binnen en zegt ze dat wij nog een eindje rechtdoor moeten. En inderdaad…we komen in wat je een centrum kan noemen en…aan de ingang van het natuurreservaat.
We beslissen de ongeveer 2 km te voet af te dalen i.p.v. de taxi. Bergaf moet lukken. We hebben alle drie nood aan wat beweging.

Eens beneden lopen we bijna vanzelf richting ‘Monkey club’ waar dagtoeristen welkom zijn voor een kleine 6 dollar inkom. Hiervoor mag je gebruik maken van stoelen, kayak, badkamer…
Het heldere water van de laguna lacht ons toe. Het is half 12. Knal in het midden van de dag. De zon pal op ons hoofd. Een frisse duik doet wonderen. De grote autobanden en de kayaks zorgen ervoor dat we TE lang (Han en Hilde toch) in het water blijven. Pikkende, rode benen zijn ’s avonds het gevolg.
Het is zalig ontspannen na de erg gevulde en vermoeiende dagen in Nueva Guinea. Tegen drie uur willen we de laguna verlaten om nog voldoende tijd te hebben op de nieuwe markt in Masaya.
Blijkt dat de volgende bus pas om half vijf vertrekt en een taxi vinden niet dadelijk lukt. Annemie gebruikt haar charmes en houdt gewoon een auto tegen. Een jong koppel uit Managua kan niet weerstaan aan de vraag van 3 Belgen en neemt ons mee tot op de carretera, de grote weg tussen Managua en Granada, volgens mij is dit zelfs de Panamericana.
Het koppel was het drukke Managua ontvlucht waar vandaag Santo Domingo werd gevierd.
De hele stad was in feeststemming. ’s Avonds was het het grootste deel van het nieuws. Er werden maar 7 mensen afgevoerd naar ziekenhuizen…alles verliep rustig.

Wij stappen uit hun auto en aan de overkant van de drukke weg staat een oude schoolbus-lijnbus. De roeper schreeuwt….Masaya, Masaya….
Yes, weer chance. We steken over en de man trekt ons één voor één achter op de bus.
Later volgen nog 3 manden kiekes, een fiets, zakken met ik weet niet wat…stoppen, vertrekken…maar we zitten en we rijden richting Masaya, ons doel.

De eindbestemming van de bus is….weer chance…de nieuwe markt van Masaya! Hier doen we de eerste inkopen als toerist. Annemie is naarstig op zoek naar artisanaat voor het Nicaraguacomité. Han zoekt cadeautjes voor kids en vrouw. We denken meermaals dat we een goede zaak doen …tot we dan wat verder weer lagere prijzen horen. Maar het geeft niet. Geld is zo relatief. Ze weten ook dat wij 1000 euro betalen voor een vlucht. Wat zijn dan enkele cordobas meer of minden; De mensen hier moeten ook leven. Misschien bezorgden wij hen de beste dag van de maand.
We nemen dit gegeven ook mee voor de jongerenuitwisseling. Hoe hier met zoveel jongeren door deze markt lopen?

Terwijl we de verslagen tikken bedenken we dat we hier alle drie voortdurend de volgende jongerenuitwisseling in ons achterhoofd (of voor ogen) houden. Wat kan, wat is gemakkelijk te realiseren, waar moeten we zeker allemaal aan denken op voorhand, welke bezoeken, welke informatie, hoe het transport organiseren …
Dit kwam mogelijks te weinig aan bod in onze verslagen maar gene nood…het zit in ons hoofd!
De Laguna de Apoyo, Inhijambia, mercado Masaya….

Bueno, ondertussen werd het half zes in Masaya. We vragen de weg naar het meer toeristische stukje. Nicaraguanen zijn steeds heel vriendelijk bereid om ons verder te helpen. Een beetje Spaans breekt snel onzekerheid.
We drinken een smoothie aan één van de speciale tafeltjes voor weer één of andere kerk. (zijn het deze smoothies die Han en Hilde nu parten spelen? )

Hoge houten stoelen, een idee voor de uitwisseling…of voor de volgende tropical. Houten stoelen op een aardige hoogte.

Nu nog naar Granada geraken. Het is ondertussen donker.
We spreken een politieman aan. Hij is heel gedienstig. Waarschuwt ons voor de delincuencia richting bushalte. Hij houdt voor ons een taxi aan, bespreekt dat hij ons veilig aan de bushalte aan het Esso station moet achterlaten en noteert iets. Het nummerplaat?

Aan de bushalte is het druk. De bussen die vanuit Managua komen zitten overvol. Het feest van Santo Domingo bracht heel veel volk op de been.
We hebben….wederom geluk. Er stopt een busje. Plaats voor 22 personen. We tellen op een moment 56 mensen. Stoppen, vertrekken, mensen stappen uit, mensen stappen in.

We zitten als laatste in het busje. Ze brengen ons zelfs tot voor de deur van het hotel.

Bueno, het is nu een uur of 9 ’s morgens. Het laatste verslag is getikt.

Namiddag richting Managua. Koffers ophalen bij Cesia. Ondertussen telefoon gehad van Philip Montalban. Hij wil ons straks nog graag ontmoeten. Hilde belt hem als we bijna in Managua zullen zijn.
Nu nog even een hostelleke boeken. We gaan terug naar waar de reis 12 dagen geleden gestart is.

Morgenvroeg Annemie en Han richting Bruselas. Hilde blijft nog tot dinsdag in de hoop de volgende dagen op Isla Ometepe te geraken. Het hangt een beetje van de gezondheid van Elba af. Ze heeft last van haar schildklier en is moe.
Pero…si Dios quiere….

Nos vemos …